Ongeduld
Ik had al een paar keer bij dezelfde bewoonster op de woongroep gewerkt en het viel mij op dat zij erg ongeduldig was. Het ging nooit snel genoeg en daardoor kwam zij boos op anderen over. Tijdens een dagdienst mocht ik haar gaan helpen. Ik was benieuwd hoe dit zou gaan. Ik had van tevoren besloten dat ik het ritme van de bewoonster zou volgen tijdens het zorgmoment. Dit bleek helemaal niet nodig want tot mijn grote verbazing stond de bewoonster mij met een brede lach op te wachten. Zij wees naar mij en daarna naar zichzelf en zei ‘Douchen? Wij?’ Het was gezellig, het zorgmoment verliep goed en deze bewoonster heeft een groot plekje in mijn hart veroverd!  

De kale papegaai 
Ik kwam eens bij een mevrouw met een kale papagaai. De eenzaamheid kwam mij bij de deur al tegemoet. Ze had mij nog nooit gezien, maar onthaalde mij alsof wij elkaar al jaren kenden. Het zorgmoment was volgens mijn route maar kort, ik had maar zo’n 10 minuten om haar steunkousen aan te trekken en ik zou weer weg moeten. Ik zal eerlijk zijn, ik kon het niet… Ik nam de tijd, maakte een praatje, vroeg hoe het met mevrouw ging en met haar papagaai. En toen ik na ruim 20 minuten wegging kreeg ik een pakje Wicky in mijn hand gedrukt en bleef mevrouw mij uit zwaaien totdat ik wegreed vanaf de parkeerplaats. Ik kan je vertellen, elke keer dat ik daar vertrok stonden de tranen in mijn ogen. Die eenzaamheid… zo ontzettend schrijnend. De dankbaarheid voor het kleine beetje aandacht brak mijn hart, elke keer weer. 

Hagelslag
We hadden op de woongroep een bewoonster die graag een boterham met hagelslag at. Met een glimlach werd deze in kleine stukjes opgegeten. Met een nog grotere glimlach werden alle hagelslagjes aan de vingertop geplakt en heerlijk opgesnoept. Zoiets kleins gaf mevrouw een groot genietmoment! 

Op repeat 
Deze bewoonster was een wandelende muziekgids. Echt, noem een kinderliedje en zij zong hem! Ik leerde van haar het liedje ‘Hannes loopt op klompen’. Ik weet hem nog steeds, één keer gehoord, zit het de hele dag in je hoofd! 

Bijzonder contactmoment 
Ken je het liedje ‘Groen is gras’? Nou, ik kon hem dus niet zo goed maar ik heb hem mezelf aangeleerd omdat een bewoonster steeds ‘O mijn lieve Augustijn, deze dame zal hem zijn’ zong. Verder kon ze het liedje niet, maar als ik het liedje zong dan neuriede ze mee totdat we kwamen bij de regel over die lieve Augustijn. Dan brak er een lach door op haar gezicht en hadden wij een bijzonder contactmoment waar we allebei op hetzelfde niveau zaten!