Iets te veel om uit te geven

“Sommige mensen krijgen een bepaald geldbedrag per week. Dit geldt wordt vaak op een pas gezet, maar soms ook contact gegeven. In een drukke periode gaf ik één cliënt het bedrag van €30 en vergat dit te rapporteren. Hierdoor wist mijn collega niet dat deze man al geld had gekregen en gaf nogmaals €30. Voor de cliënt was dit natuurlijk een dubbel feest, dat bleek ook uit de overdracht van de volgende ochtend. Ik werd wel hartelijk bedankt door de cliënt”.  De les hieruit is om altijd te rapporteren, ook al heb je een chaotische en drukke dag. Dat scheelt een hoop gedoe.

Niet je eigen kind

“Hilarisch voorval was op een dag dat ik een klein ventje enthousiast bij zijn papa bracht aan het eind van de dag bij het ophalen. Hij riep “Papa, papa!”. Om dan met knalrood hoofd aanhoren dat de ‘vader’ zegt: “Uhm sorry, dat is mijn kind niet!”

Vieze handen

Ik moet nog steeds schaterlachen om de blunder van een collega, die een dreumes uit het wipstoeltje oppakt. Vol overgave slaat ze de handen onderlangs en grijpt vol in de prut. “Tja, voor poepbroeken moet je respect tonen en ook mee om kunnen gaan. En zeker niet voor weglopen. Hahaha! Dan weten jullie gelijk dat ze bij de BSO, KDV en peuterspeelzaal niet heel de dag stil zitten en alleen maar theedrinken.”

Over de tafel lopen

“Hilarisch was ooit tijdens zijn werk dat hij een groep moest begeleiden en ze net aan tafel zaten om te eten. Loopt er ineens een jongen over de tafel naast je bord! Het eerste wat je denkt is: “Wat is dit nou!?” Dan moet je ook consequent zijn en er later om kunnen lachen, anders houd je het niet vol in dit vak.”

“Ben jij lief”

Zo is er ook een bewoner met het syndroom van down. Iedere ochtend als ik aan het werk ben dan komt hij in zijn pyjama en slaaphoofd de kamer uit en zegt hij: “ben jij lief”. Dit ervaar ik als een mooi moment tijdens mijn werk.